سجاد نظری

پدرم نه‌فقط پدر من، بلکه رییس شرکتیه که باهم ساختیمش. اون کسی بود که وقتی همه‌چیز نامعلوم بود، بهم اعتماد کرد. وقتی شب‌ها تا صبح بیدار بودم و خسته بودم، نگاهش بهم می‌گفت "ادامه بده." امروز که اسمش در راس این شرکته، برام یعنی این مسیر واقعاً یک مسیر خانوادگیه — نه فقط یک ایده‌ی تنها.

مادرم همیشه اونجا بود، حتی وقتی چیزی نمی‌گفت. دعاهاش همون چیزی بود که هیچ‌وقت ندیدم ولی همیشه حسش کردم. هر شکستی، هر خستگی‌ای، جلوی مادرم که می‌رسیدم، سبک‌تر می‌شد. این موفقیت به همون اندازه که مال منه، مال اونم هست.